Al een jaar lang geen Brutale Griet meer.
En dus een leven lang Brutale Griet.
Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan haar.
Niet in de laatste plaats door Rosamunde.
Niets pijnlijker dan getuige te zijn van de rouw
van mijn lieve oudje Rosa.



Al een jaar lang geen Brutale Griet meer.
En dus een leven lang Brutale Griet.
Er gaat geen dag voorbij of ik denk aan haar.
Niet in de laatste plaats door Rosamunde.
Niets pijnlijker dan getuige te zijn van de rouw
van mijn lieve oudje Rosa.



Madame Duroc heeft weer wat gegeten. Haar varkensbiks met lange tanden, maar een banaantje ging al weer wat beter.
Maar de pillen spuugde ze uit. Injectie dan maar. Dat werd een toestand. Ondanks dat ze zo ziek is, is ze nog steeds beresterk. Wat wil je ook; Madame Duroc is een kruising tussen een Duroc en een Pietrain. De twee meest felle varkensrassen uit de varkenshouderij. Ze weegt meer dan 300 kilo…
Klemzetten dus tussen een hek, de enige oplossing. Maar dan nog. Met een kromme naald als resultaat en een ritje naar Ter Aar naar een boerenzaak voor het echte werk. Te weten een revolverspuit met boerennaalden (dikke dus).
Terug naar Madame Duroc. Weer een kromme naald als resultaat. Terug naar Ter Aar voor een extra set naalden. En nu weet ze het dus. Iedere prik zal een nog groter gevecht gaan worden. En dit moet de hele komende week nog. Iedere dag twee prikken.
Nooit gedacht dat ik nog eens een echte revolverspuit zou moeten aanschaffen. Maar zonder zo’n ding gaat Madame Duroc het niet redden. Er zit niks anders op. Zo word je dus vanzelf een echte boerin…

Vandaag een jaar geleden viel Brutale Griet om.
Gisteren stortte Madame Duroc in.
Net als Griet lag ze te trillen over al haar leden. Pijn.
We vreesden het ergste. Meteen de veearts laten komen.
Het zijn haar nieren. Nierbekkenontsteking. Mogelijk meer.
Behandelen en pamperen en zorgen dat ze gaat eten.
Ze ligt binnen zodat we haar in de gaten kunnen houden.
Gelukkig werkt de pijnstiller. Er zouden vandaag TV opnames zijn.
Die heb ik afgezegd. En voor nu duimen en hopen.

Zeeman kocht ik vrij op de stoep van het slachthuis. Hij wou niet naar binnen. Wat ie wel wil, is mee naar zee. Hij heeft een eigen bolide. Als we er bijna zijn, ruikt ie de zilte zeelucht al en kan niet wachten tot we er zijn.
Wordt Vervolgd.
