Oostenwind tegen. En toch zondag met z’n allen door de polder stampen om de Moeder van Sjonnie en haar samengestelde gezinnetje een extra baal stro te brengen.
Die lagen er trouwens warmpjes bij in hun nieuwe polderhuis en maakten zich nergens druk om.
In de media zie ik stoere meiden in de ijzige kou met hooibalen sjouwen voor de dieren in de Oostvaardersplassen. Niet doen, zeggen de boswachters, het geeft teveel onrust, de zwakke dieren komen niet aan de bak.
De Oostvaardersplassen-discussie is weer opgelaaid.
Ik snap de boswachters en ik snap de meiden die water naar de zee dragen. Arme grazers. Het zijn er zoveel. Daar valt niet tegenop te slepen. Een baal per beest is niks.
Zondag, terug uit de polder hadden de Grannies hete chocolademelk voor ons klaar staan. Daar was geen koe aan te pas gekomen. Buiten zagen we Grietje bij Mem drinken. Mozzarello stond uit de wind te zonnebaden.
De grazers van Familie Bofkont. Stelletje verwende nesten. Een baaltje hooi, een borstelbeurtje, een aaitje hier, een aaitje daar.
Ik dacht aan die meiden en hun grazers. Mijn sympathie hebben ze.
Fijne dinsdag allemaal!
PS
Foto’s van zondag hier te zien.
http://2018.bfknt.nl/20180225-Familie-Bofkont-Workshop-op-Het-Beloofde-Varkensland/